چرا گرم کردن بیمار مهم است؟

گرم کردن بیمار قبل از عمل، حین عمل و بعد از عمل معمولاً از دیدگاه معیارهای کیفی جراحی، تلاش‌های پیشگیری از عفونت یا حتی امتیازات رضایت بیمار مشاهده می‌شود. نقشی که دمای مرکزی بیماران در اثرات بیهوشی و باقی ماندن مراقبت های بعد از بی هوشی (PACU) ایفا می کند، کمتر مورد بحث قرار گرفته است. بیایید دلایلی را که چرا گرم کردن بیمار و حفظ نورموترمی برای موفقیت آمیز بودن بیهوشی حیاتی است مرور کنیم.

خطرات هایپوترمی و دلایل گرم کردن بیمار

هایپوترمی باعث تغییرات فیزیولوژیکی بالقوه خطرناکی می شود، هایپوترمی خطرات زیادی را به همراه دارد، از جمله شرایط زیر:

گرم کردن بدن بیمار و جلوگیری از افزایش نیاز به اکسیژن

لرز نیاز بدن به اکسیژن را تا 300 درصد افزایش می دهد. بیمار که بعد از یک عمل جراحی می‌لرزد، ممکن است اشباع اکسیژن خون را تجربه کند که باعث هیپوکسی می‌شود، که ممکن است بیماری عروق کرونر را تشدید کند و منجر به ایسکمی میوکارد و آریتمی شود. گرم کردن بدن بیمار و حفظ دمای هسته بدن برای جلوگیری از هیپوکسی تایید شده است.

چرا گرم کردن بیمار مهم است

جلوگیری از اختلال هوشیاری با گرم کردن بیمار

 این اختلال می تواند بیداری و ترخیص بیمار را طولانی کند. پس از استفاده از بی هوشی در طی جراحی عمومی، ارائه دهندگان بیهوشی آزمایشی به نام “Train Of Four” را انجام می دهند، که یک تحریک الکتریکی اعصاب محیطی است و سطح انسداد عصبی عضلانی باقی مانده در سیستم بیمار را اندازه گیری می کند تا مشخص شود آیا آنها قادر هستند تا دوباره نفس بکشند یا خیر. دمای هسته هایپوترمیک ممکن است باعث پاسخ مثبت کاذب و طولانی شدن بیش از حد بی حسی بیمار شود. اگر داروهای معکوس کننده غیر ضروری تجویز شود، خطر تهوع و استفراغ بعد از عمل نیز وجود دارد. برای جلوگیری از هایپوترمی، گرم کردن بدن بیمار یک امر ضروری در اتاق عمل می باشد.

انقباض عروق

منقبض شدن عروق می تواند پرفیوژن محیطی را مختل کند و قراعت غیراشباع کاذب را روی پالس اکسیمتر ارائه دهد. برای خوانش سطح اکسیژن خون از روی پالس اکسی متر نیاز است تا دمای هسته مرکزی بدن بیماران حفظ شود و بیمار گرم نگه داشته شود تا نتایج سطح اکسیژن خون اشتباه نشود.

کاهش جریان خون کلیوی و کبدی

هایپوترمی، متابولیسم مواد بیهوشی در بدن را کند می کند. یک بیمار هایپوترمیک داروها را به اندازه بیماری که در محدوده دمایی طبیعی قرار دارد متابولیزه نمی کند. این اختلال منجر به انباشته شدن داروها، اثرات طولانی مدت دارو و در نهایت، باعث می شود بیمار بعد از پایان عمل دیر تر به هوش بیاید.

پیچیدگی های تنفسی

هایپوترمی باعث افزایش حجم در “فضای مرده” ریوی ( هوای استنشاقی که بخشی از تبادل اکسیژن در مقابل دی اکسید کربن نیست ) می شود. به علاوه افزایش حلالیت گاز بیهوشی که بر اثر هایپوترمی اتفاق می افتد باعث افزایش زمان بهبودی طولانی تر برای بیماران پس از عمل های سنگین می شود که هزینه های بیمارستانی را نیز افزایش می دهد. از این رو گرم نگه داشتن بدن بیمار پس از عمل نیز حائز اهمیت می باشد.

گرم نگه داشتن بدن بیمار و جلوگیری از کاهش عملکرد پلاکت

هایپوترمی خطر خونریزی محل جراحی را افزایش می دهد زیرا عملکرد پلاکت های خون را تضعیف میکند و محل زخم ممکن است بسته به خوبی بسته نشود. در نتیجه با گرم نگه داشتن بدن بیمار میتوان عملکرد پلاکت ها را طبیعی نگه داشت.

تضعیف سیستم غدد درون ریز

هایپوترمی باعث اختلال در متابولیسم داروها میشود که میتواند میزان انسولین را کاهش دهد و میزان گلوکز خون را افزایش دهد که می تواند بیماران دیابتی  را در معرض خطر قرار دهد. از آنجایی که گلوکز نیز غذای باکتری است، خطر عفونت محل جراحی بیشتر است. همچنین اسیدوز متابولیک می تواند منجر به افزایش سطح پتاسیم خون شود که می تواند برای قلب مضر باشد.

راه حل های گرم کننده

دمای مرکزی که کمتر از محدوده طبیعی است  می تواند بر نحوه عملکرد بیهوشی بر روی بیمار و نحوه بهبودی او تأثیر منفی بگذارد. با این حال، توجه به این نکته مهم است که فرآیند بیهوشی خود شامل اثرات فیزیولوژیکی است که به ناچار بیمار را سرد می کند. اما هایپوترمی اجتناب ناپذیر نیست. متخصصان بی هوشی با استفاده از روش های مختلف گرم کردن بیمار میتوانند از هایپوترمی دوری کنند و عوارض بی هوشی را کاهش دهند.

عوامل استنشاقی را محدود کنید.

از نقطه نظر استنشاق، هر چیزی که به بیماران برای نفس کشیدن می دهید، بر دمای مرکزی آنها تأثیر می گذارد، زیرا گازهای بی حس کننده و اکسیژن ذاتا سرد هستند. گرما از راه هوایی از طریق تبخیر از دست می رود. علاوه بر این، محاصره عصبی عضلانی اعمال شده، توانایی بدن برای گرم کردن خود را از طریق لرز غیرفعال می کند.

در گذشته، دستگاه های گرمایشی بین دستگاه بیهوشی و بیمار برای جراحی های طولانی مانند جراحی اندام استفاده می شد، اما راه حل ساده تر و مقرون به صرفه تری برای موارد سرپایی وجود دارد. بسیاری از دستگاه های بیهوشی در حال حاضر به تنظیمات انتقال گاز با جریان کم مجهز هستند. کاهش میزان گاز مصرفی به کمتر از 2 لیتر در دقیقه می‌تواند لرزی را که بیماران پس از به هوش آمدن متحمل می‌شوند به حداقل برساند.

مایعات را گرم کنید

مایعات تزریق داخل وریدی – بدون ذکر محلول های شستشوی آرتروسکوپی و آماده سازی پوست – نیز می تواند باعث ایجاد سرما شود. آنها ممکن است سردتر از دمای اتاق نباشند، اما به خاطر داشته باشید که اتاق های جراحی معمولاً سرد هستند و رسیدن این مایعات به دمای محیط جراحی نتیجه ی سرد بودن مایعات را به همراه دارد.

برای عمل هایی که به حجم زیادی مایع تزریقی نیاز دارند، گرم کردن مایع یک راه موثر برای کمک به حفظ نورموترمی از داخل به بیرون است. هیچ قانونی وجود ندارد که گرم کردن مایعات IV در کابینت را تا زمانی که مورد نیاز باشد منع کند، به شرطی که با کندی انجام شود. دمای مایع نباید بیشتر از 100 درجه فارنهایت باشد. کابینت های گرم کننده که به طور خاص برای مایعات طراحی شده اند احتمالاً شامل موارد حفاظتی نیز هستند، اما آنهایی که برای گرم کردن پتوهای پارچه ای ساخته شده اند، تنظیمات دمای بالاتری دارند و باید با احتیاط مورد استفاده و نظارت قرار گیرند.

warming cabinet

به دستورالعمل های محصول مایع نیز توجه کنید. سازندگان مایعات بر روی بسته بندی  جزئیاتی را در مورد اینکه کیسه چند روز می تواند گرم شود و تا چه دمایی ارائه می کنند ذکر کرده اند. عامل محدود کننده در اینجا بسته بندی است، پس از یک نقطه خاص، مواد کیسه ممکن است به محلول موجود در آن نفوذ کند، بنابراین مطمئن شوید که هر کیسه گرم شده در کابینت را با تاریخ قرار دادن در گرمکن و بالاترین دمای مجاز برچسب بزنید. سیستم های تخصصی گرم کننده مایع درون خطی که به لوله IV متصل می شوند و مایع را در محل گرم می کنند نیز موجود هستند.

تنها دستگاهی که هم میتواند بیمار را بوسیله پتو های مخصوص گرم کند و هم میتواند کیسه های مایع را با محفظه ی جدا گرم کند گرم کن بیمار هرم (Horm Patient Warmer)‌, می باشد که با این نوآوری تیم جراحی را از گرم کننده های دیگر بی نیاز کرده و با فناوری اتوماتیکی که دارد میتواند دمای هر مایع را به دمای تنظیم شده برساند.

از گرمایش فعال استفاده کنید

در نهایت، از اثرات بالقوه محیط جراحی بر دمای مرکزی بیمار غافل نشوید. گرمای بدن از طریق تماس پوست با میز سرد یا پرده های سرد و از طریق سرمای باد به هوای اتاق از دست می رود.

اتاق عمل باید روی 26 درجه سانتیگراد (28 تا 30 درجه سانتیگراد برای بیماران اطفال) تنظیم شود، و گرم کردن فعال بیمار حین عمل، چه از طریق پتوهای پنبه ای گرم شده در کابینت، چه لباس های گرم کننده هوای اجباری همرفتی یا یک دستگاه گرم کننده تابشی ضروری است.

یکی از بهترین گرم کننده های فعال با هوای اجباری همرفتی گرم کن هرم می باشد که میتواند مریض را به صورت اتوماتیک تا دمای تنظیمی گرم کند و با استفاده از پتو ها دمای مرکزی بدن را حفظ کند.

نتایج گرم کردن بیمار

بیمارانی که در مرقبت های بعد از بی هوشی( PACU)  گرما می شوند به طور موثری از اثرات سرمای جراحی و بیهوشی رهایی می یابند و دوباره گرم می شوند. با اهمیت دادن به موضوع گرم کردن بیمار میتوان از هایپوترمی و لرز بیمار در بخش مراقبت های ویژه جلوگیری کرد که باعث می شود بیماران سریع تر بهبود یابند و از هزینه های درمانی زیاد جلوگیری شود.

بهبود نتایج با گرم کردن بیمار

مطالب دیگر

پوزیشن فاولرز

پوزیشن فاولر(fowler’s)

پوزیشن فاولر(Fowler’s) پوزیشن فاولر تعیین پوزیشن بیمار برای یک عمل جراحی ایمن و موثر حیاتی است. پوزیشن فاولر رایج ترین پوزیشن برای بیمارانی است که

توضیحات بیشتر »

لرزیدن بعد از عمل

لرز بعد از عمل یک مشکل بسیار شایع است اما شدت آن متفاوت است. می تواند گاهی اوقات باعث ناراحتی زیادی می شود. لرزیدن می‌تواند

توضیحات بیشتر »

محصولات